4 Temmuz; meleğimin doğum günü.. yılın en sevdiğim günü.. bayram ilan edilmeli, şenliklerle kutlanmalı..
3 Temmuz; ty’ın doğum günü.. önemsiz ama her önemsiz şey gibi bu da aklımda işte..
2 Temmuz; karmaşa…
1 Temmuz; ls’imin doğum günü.. özlemişim..
29 Haziran; C’nin doğum günü.. bizim günümüz.. hayatımın en garip günlerinden biri.. ilk kez doğum günümü bir gün sonrasında kutlayışım.. ilk çiçeklerimiz..
28 Haziran; bol koşturmacalı, bol kutlamalı, bol eğlenceli, bol tavsiyeli.. özetle mutlu bir gündü işte.. bir de sınava girmek enteresan bir duyguydu.. ne de olsa o gün benim günümdü.. doğum günümdü..
***** ***** ***** ***** *****
Bir de burada hmr’dan bahsetmek istiyorum aslında.. ama dilim varmıyor.. ya da kalbim henüz bu durumdan bahsetmeye hazır değil..
hala haber bekleniyor kendisinden.. hala birşeyler yapsın isteniyor.. biliyorum ki o da aynılarını istiyor, bekliyor.. ama arada şirin görünümlü engeller var gibi.. aşamıyoruz.. hiç birşey yapamıyoruz.. zor.. çok zor..
hala haber bekliyorum senden,
yazık birşey gelmiyor elden..
Türk filmlerindeki sahneler olur ya hani; esas kız tam da gözünün önünden aşık olduğu esas oğlan geçerken sevmediği bir başka gence “evet” der.. tam da öyle birşey yaşadım bugün.. konu ve durum biraz farklı olsa da, yaşanan şey aynen böyleydi.. istediğim şey gözlerimin önündeyken; ben (biraz da kızgınlıkla) başka bir tanesiyle yetinmeyi kabul ettim.. kendimce trip attım belki.. enteresandı.. ama pişman değilim..
yeni başladığımız gün içinde sam ile java çalışmam lazım.. ama onun bundan haberi yok, benim de az önce haberim oldu zaten.. facebooktaki yeni-garip arkadaşım sağolsun her türlü iletişim sorunumuzu çözüyor.. geçen hafta da sam’e hasta olduğumu söyleyip, kızı binbir merak içinde bırakmıştı kendileri..
atalarımız çok doğru söylemiş.. gerçekten de erken kalkan yol alıyor.. hayırlı olsun hepimiz için..
faranjitim kendini daha farklı ve adlandırılamayan bir hastalığa çevirmişken üstüne bir de hissettiğim acının sebebi bir kırık olamaz değil mi? merdivenden düştüm de biraz..
son dakika: benim hakkımda “işte güzelim müzelim diyor sürekli, ama hiç foto göstermiyor, madem o kadar güzel göstersin de görelim” gibisinden cümleler kuran arkadaşlara buradan el sallıyorum.. ay çok güldüm gece gece..
Şehre herkes yakışıyor şimdi. İşportacı delikanlılar, tuzu kuru tüccarlar, öğrenciler, dilenciler ve yalancılar. Şehre bir ben yakışmıyorum. Çünkü, sensiz bir şehrin toprağında ayak izim öksüz duruyor. Sensiz, penceremde gün ışığı mahzun. Sanma ki yolcular sadece bavullarını alarak giderler bir şehirden. Giderken bana verdiğin güvercin ürkekliğini götürdüm, yağmur ferahlığını, kardelen cesaretini…Kavuşmaya yüzümüz olsun diye, ağlamadım. Unutmamaya kavlimiz olsun diye, mahzun dokunmadım kirpiklerine. Sen ağlama kirpiklerin ıslanır , ağlama, bekle yalnızca. Emanetlerini yerli yerine, yani bakışlarını Zühre yıldızının burcuna, sıcaklığını mezarımın başucuna ve aşkını hüzzam bir yağmurun dudağına koymaya ahdetmiş bu adamı bekle, gelmesem de…
bu tarihin hayatımda bir yeri var sanırım.. geçmiş yıllardaki 13 haziranlardan birinde birşey olmuştu sanki.. ama nedir anımsayamıyorum.. ya da bana öyle geliyor.. bir anlam katmak istiyorum belki de.. hiç değilse bugünden sonra ayrıca bir anlamı olsun istiyorum.. belki de her yıl kutlayayım, 13 ayrıca özel olsun ya da hatırlandığında yüzlerimizde ufak bir gülümsemeye sebep olsun istiyorum.. ya da bilmiyorum..
Hani eski bir resme bakarken
Hani yılları sayarda insan
Hani gözleri dolarya birden
İşte öyle birşey…
